Belgium calling

Voor degenen die hier nog af en toe komen kijken...

We zijn bijna twee maand verder en het gaat eigenlijk niet zo goed met ons. We 'logeren' nog steeds bij mijn ouders, bij gebrek aan een deftig en betaalbaar huis. (Ik zoek iets tussen Gent en Deinze, alle hulp bij het zoeken is welkom!!)

De kinderen gaan hier voorlopig naar school en vooral Charlotje heeft het moeilijk. In plaats van Kindergarden is ze in het eerste leerjaar moeten starten, vermits ze in november 6 wordt. Ze kan de leerstof wel aan, maar verveelt zich en krijgt weinig of geen begrip en steun van haar juf. 's Morgens heeft ze steevast 'heeeel erge buikpijn'...
Anne-Sophie doet het wel heel goed (wat ik wel verwachtte) en door haar sociale karakter heeft ze al een paar vriendinnetjes. Zij beseft wel heel goed waarom we gaan scheiden en wat dit voor gevolgen heeft. Het resultaat daarvan is dat ze vanalles doet om mij op te beuren en met uitspraken naar buiten komt die je van een 8-jarig kind niet verwacht. En eigenlijk wil je als moeder ook niet dat ze zich over zo'n dingen zorgen moet maken...

Mijn voornaamste doel is nog altijd een huis te vinden zodat ik eindelijk onze spullen vanuit Waschau kan laten overkomen.
Om verder in de toekomst te plannen heb ik voorlopig geen energie. Bovendien ziet dat er voor mij nu zo zwart uit, dat ik het ook niet wil weten....

Misschien start ik wel een nieuwe blog, om eens goed mijn hart te kunnen luchten zonder dat 'hij' het allemaal leest.
Ik geef wel een seintje...

Bedankt

Een kort stukje om iedereen te bedanken voor de steun. Velen van jullie kennen mij niet eens...

@Hilde en nrrdgrrl: Ik heb bewust gekozen om niet meer te bloggen, omdat ik niet wil dat m'n dochters ooit moeten lezen wat ik nu écht doormaak. Bovendien is alles zo emotioneel geladen dat ik het bijna niet onder woorden kan brengen, laat staan neerschrijven.

@Manon: ik begrijp je 'grrrr' reactie, maar heb ervoor gekozen om dat deel voor ons te houden. Veel beter als ik er echt met je over kan praten....

Het verschrikkelijkste aan deze situatie is inderdaad dat de kinderen en ik niet alleen ons 'gezin' kwijt zijn, maar dat ons hele leven in één ruk van onder onze voeten is getrokken. Bij niet-expats blijven de kinderen meestal in hun vertrouwde omgeving, met papa toch ergens in de buurt. Anne-Sophie en Charlotte hebben dit niet.
Ik heb geen andere keus dan alles waar ik al die jaren voor gewerkt heb en heb opgebouwd achter te laten en helemaal opnieuw te beginnen.

Bedankt voor alle sterkte die jullie me toewensen...ik zal het nodig hebben.

Sabine

Orkaan

De laatste twee weken is er een orkaan door m'n leven geraasd, waardoor ik een hele tijd geen grond meer onder mijn voeten had en uiteindelijk met een harde klap ben neergekomen.
Guy heeft beslist de laatste 15 jaar achter zich te laten en zonder mij verder te gaan.

Het enige dat ik kan doen is de kinderen en mezelf van tussen de brokstukken oprapen, het leven in Warszawa vaarwel zeggen en in België weer een nieuw opbouwen. Nu voelt het alsof dit nooit gaat lukken, maar mijn verstand (en familie en vrienden) houden vol dat ik het wél kan. Ik heb nog nooit zoveel als de laatste twee weken gehoord hoe een 'sterke vrouw' ik wel ben. Misschien zal ik ze ooit geloven...

Deze blog is net als dit stuk van mijn leven totaal onverwacht aan zijn eind gekomen. Misschien heb ik in de toekomst nog wel een keer een reden om iets de wereld in te sturen, maar nu even niet.

Bedankt voor het lezen.
Sabine

Anne-Sophie fietst

We hadden het vorig jaar al geprobeerd, maar toen waren haar benen nog niet lang genoeg ;-)
Nadat in april eindelijk de sneeuw weg was, hebben we thuis een paar keer geoefend en voelden we dat het wel zou lukken. Maar door alle drukte was het wat vergeten...tot nu.

Omdat het vandaag iets minder warm was, heeft opa de kleine wieltjes van de fiets gehaald en na 20 minuten reed ze alleen rond. Een uurtje later rijdt ze nog steeds op straat en heeft ze al vriendjes gevonden die hier ook bij hun grootouders logeren. Het feit dat ze enkel Frans spreken, speelt geen rol ;-)
Straks mag haar zadel wat hoger (nu wou ze nog goed aan de grond kunnen) en zal ze zelfs helemal vergeten zijn, dat ze het gisteren nog niet kon.

België

Morgennamiddag vertrek ik met de kinderen naar België. De valiezen zijn nog niet gemaakt, dat doe ik morgenvroeg wel...vermits Guy later komt, neemt hij wel mee wat ik vergeten ben!

Deze week nog van het zomerweer geprofiteerd, (alweer) een dagje bij Marie aan het zwembad doorgebracht en de volgende dag een hele tijd 'bijgekletst' met Katrien. Zij is vandaag met haar kinderen al vertrokken, ze blijven twee weken aan de Belgische kust. Onze echtgenoten zullen zeker een keer afspreken en niet treuren om onze afwezigheid ;-)

We blijven twee weken bij mijn ouders en de planning staat al goed vol. Opa had beloofd dat hij met de kinderen naar de zoo zou gaan, we gaan de (plaatselijk wereldberoemde) Moeke Vera (onze onthaalmoeder) bezoeken, ik wil eindelijk de dochter van een in mei bevallen vriendin gaan bewonderen, tussendoor nog even een check-up bij de dokter, een dag vinden waarop Anne-Sophie haar vriendinnetje kan bezoeken (dat is voor haar nog een verrassing), als Guy er is met mijn zus en haar gezin naar Plopsaland..... en dat allemaal op twee weken tijd.....hmmmm. Ik vrees dat we nu al tijd te kort hebben.

Oma en opa nemen onze dochters dan voor twee weken mee naar de camping. Daar kijken ze allebei het hele jaar naar uit. Lotje moest op school vertellen over het land van waar ze kwam en haar versie was dit: 'I am from Belgium and there I have a cat, his name is Flor. I have a grandma and grandpa and they take me camping in the summer.' Tot zo ver België volgens onze jongste dochter. Zegt genoeg.
Guy en ik gaan dan een weekje genieten in Frankrijk...zonder kinderen...en wetende dat zij ons bij oma en opa absoluut niet missen, lukt dit zonder problemen.

Als ik tussendoor eens vijf minuten tijd heb, zet ik af en toe nog wel een teken van leven op de blog...

Do...?

Hoezo hittegolf???

Het is hier al bijna een week meer dan 30°C. Toen het vorige week in België ook zo warm was, hoorden we op de Belgische radio en TV (via sateliet) steeds maar weer over de 'hittegolf' en ozonconcentraties...
En in Polen?? Niks. Hittegolf??? Maar nee jong, 't is zomer!!

In de NWE die we elke week per mail krijgen, schrijven ze zelfs letterlijk: 'Don't complain, enjoy the nice weather, this is not going to last long...' Waarmee ze dan bedoelen dat het volgende week 'maar' rond de 25°C zal zijn.
Als ik tegen Renata zeg dat het veel te warm is om nu in de namiddag te staan strijken, kijkt ze mij verbaasd aan en zegt 'So what, you don't iron whole summer? Is normal that is warm...will not be summer very long... ' En dan vertelt ze verder in't Pools dat het in de winter koud moet zijn (jaja, -29°C, dat weten nu al..) en in de zomer warm, anders heb je geen seizoenen.

Vorige zomer was het mooi weer (25-30°c), maar vonden de Polen het maar zo-zo. Nu weten we hoe een 'echte' zomer moet zijn.

Do jutra!

Być mamą w Belgii

In januari ben ik bij Izabela, een Poolse vriendin, langsgeweest en hebben we een hele tijd over zwangerschap, geboorte en kinderen opvoeden gepraat. Of eerder, zij stelde wat vragen en ik vertelde vooral over hoe het in België gaat. Het feit dat ik zelfstandig was, maakte mijn situatie weer anders dan voor de meesten, waardoor ik steeds de beide gevallen (ziekteverzekering, bevallingsverlof..) heb proberen uitleggen.

Izabela is er in geslaagd om uit de hele wirwar een artikel te maken en dit is nu gepubliceerd in '9 Miesięcy' een maandblad met als doelgroep zwangere vrouwen. We wisten het al even, want de dochter van onze buurman is zwanger en zij zijn ons komen zeggen dat ze het gelezen hadden. Ik was het eigenlijk al lang vergeten.

Ik begrijp stukken en brokken van wat ze geschreven heeft, maar het hele artikel versta ik niet. Het gesprek was in het Engels, wat voor geen van ons de moedertaal is en voor Izabela zeker niet evident. Ik heb een aantal keer moeten uitleggen wat ik bedoelde, zij moest dit dan nog een keer in't Pools vertalen....Maar vermits de buren het tof vonden en geen rare vragen gesteld hebben, zal de inhoud wel meevallen ;-)
Ik vind het wel iets leuks om bij te houden.

Do jutra!